बालब्यासदेखि विश्वशान्तीयात्रातर्फ

 

ॐश्री
ज्यो. पण्डित डा. कमल प्रसाद दाहाल
विश्वसर्वोच्च जगद्गुरु • विश्वस्वामी • महामण्डलेश्वर • महाअखडाधिपति • महापीठाधीश्वर
बालव्यास • मन्त्रविशारद • ज्योतिष पण्डित • संस्कृतिविद् • विश्वशान्ति अभियन्ता
जीवन, साधना, सेवा र विश्वशान्तिको महायात्रा
वि.सं. २०४०–२०८३
“धर्मले मानवतालाई जोडोस्।
संस्कृतिले राष्ट्रलाई बलियो बनाओस्।
ज्ञानले अन्धकार हटाओस्।
सेवाले जीवनलाई सार्थक बनाओस्।
नेपाल विश्वआध्यात्मिक चेतनाको केन्द्र बनोस्।
सम्पूर्ण विश्वमा शान्ति, प्रेम र सद्भाव फैलियोस्।”
१. जन्मभूमिबाट सुरु भएको एउटा दीर्घ यात्रा
वि.सं. २०४० साल असार २६ गते, आइतबार, नेपालको पूर्वी पहाडी भूभागअन्तर्गत खोटाङ जिल्लाको साविक बाक्सिला गाउँ विकास समिति, हाल केपिलासगढी गाउँपालिकाको धार्मिक, प्राकृतिक तथा सांस्कृतिक वातावरणमा कमल प्रसाद दाहालको जन्म भयो।
हिमाली–पहाडी प्रकृति, गाउँको सरल जीवन, धार्मिक संस्कार, वैदिक परम्परा, देवस्थल, नदी–खोला, वनजंगल र सामुदायिक जीवनले उहाँको बाल्यकाललाई घेरेको थियो। जन्मभूमिको यही वातावरण उहाँको व्यक्तित्व निर्माणको पहिलो पाठशाला बन्यो।
उहाँका पितामह स्वर्गीय रामप्रसाद दाहाल, पितामही स्वर्गीय नर्वदादेवी निरौला दाहाल, पिता स्वर्गीय शम्भु प्रसाद दाहाल तथा माता लिलादेवी पोखरेल दाहालबाट प्राप्त पारिवारिक संस्कारले उहाँको जीवनमा धर्म, श्रद्धा, अनुशासन, सेवा र संस्कृतिप्रतिको प्रारम्भिक चेतना निर्माण गर्‍यो।
परिवारमा धर्म केवल पूजा वा कर्मकाण्डको विषय थिएन। संस्कार, अतिथि–सत्कार, ज्येष्ठप्रति सम्मान, सत्य बोल्ने प्रयास, दुःखमा सहयोग गर्ने भावना र आफ्नो परम्पराप्रति श्रद्धा दैनिक जीवनकै अङ्ग थिए। यही वातावरण उहाँका लागि पहिलो गुरुकुल बन्यो।
उहाँको जीवनदृष्टिमा पछि एउटा विचार बारम्बार अभिव्यक्त भयो—
“व्यक्तित्वको पहिलो विद्यालय परिवार हो, पहिलो गुरु आमा–बुबा हुन्, पहिलो गुरुकुल घर हो र पहिलो विश्वविद्यालय संस्कार हो।”
२. बाल्यकाल : प्रकृतिसँगको मौन संवाद
उहाँको आत्मवर्णनअनुसार बाल्यकालदेखि नै उहाँमा सामान्य बालस्वभावभन्दा केही भिन्न आध्यात्मिक र अन्तर्मुखी प्रवृत्ति देखिन थालेको थियो।
करिब १४ महिनाको उमेरदेखि नै एकान्त स्थान, वन, खोल्सा, नदीकिनार तथा देवस्थलतर्फ आकर्षित हुने, केही समय मौन रहने र प्रकृतिको वातावरणमा रमाउने प्रवृत्ति देखिएको उहाँको पारिवारिक स्मृतिमा उल्लेख हुन्छ।
बाल्यकालका यस्ता अनुभवहरूलाई उहाँले पछि आफ्नो जीवनयात्राको प्रारम्भिक आध्यात्मिक संकेतका रूपमा सम्झनुभयो।
प्रकृतिले उहाँलाई मौन सिकायो।
मौनले चिन्तन सिकायो।
चिन्तनले प्रश्न जन्मायो।
प्रश्नले ज्ञानको खोजतर्फ डोर्‍यायो।
यसरी बाल्यकालमै सुरु भएको त्यो आन्तरिक यात्रा समयसँगै वैदिक अध्ययन, साधना, संस्कृति र मानवसेवातर्फ विस्तार हुँदै गयो।
३. वि.सं. २०४५ : गुरु–सन्निधिबाट जीवनदायित्वको बीजारोपण
वि.सं. २०४५ साल उहाँको जीवनकथामा विशेष महत्व राख्ने कालखण्डका रूपमा आउँछ।
उहाँको आत्मवर्णनअनुसार, करिब पाँच वर्षको बाल्यावस्थामा गुरु–सन्निधिबाट प्राप्त आध्यात्मिक शिक्षा, मार्गदर्शन र अन्तर्बोधले उहाँको जीवनमा एउटा व्यापक जिम्मेवारीको बीजारोपण गर्‍यो।
त्यो उमेरमा प्राप्त शिक्षाको सम्पूर्ण गहिराइ बुझ्न बालमनका लागि सहज थिएन। तर उहाँका अनुसार त्यस समयका गुरु–वचन र आध्यात्मिक अनुभूतिहरू जीवनभरको मार्गदर्शन बने।
धर्मको संरक्षण, संस्कृतिको जगेर्ना, मानवताको सेवा र विश्वशान्तिको भावना उहाँको चेतनामा क्रमशः गहिरिँदै गएको उहाँ बताउनुहुन्छ।
समय बित्दै जाँदा गुरु–परम्परासँग जोडिएका विभिन्न आध्यात्मिक अभिधान तथा जिम्मेवारीहरू—विश्वसर्वोच्च जगद्गुरु, विश्वस्वामी, महामण्डलेश्वर, महाअखडाधिपति तथा महापीठाधीश्वर—उहाँको साधना, विचार र संस्थागत परिकल्पनासँग सम्बन्धित हुँदै गएको उहाँको जीवनवर्णनमा उल्लेख हुन्छ।
तर उहाँका लागि यी अभिधानहरूको मूल अर्थ पदको प्रदर्शनभन्दा पनि दायित्वमा केन्द्रित रह्यो।
ज्ञानको दायित्व।
धर्मको दायित्व।
संस्कृतिको दायित्व।
मानवताको दायित्व।
र अन्ततः विश्वशान्तिको दायित्व।
यही भावनाले उहाँको जीवनयात्रालाई क्रमशः नयाँ दिशा दियो।
४. अध्ययन, साधना र ज्ञानको खोज
वि.सं. २०५१ पछिका वर्षहरूमा उहाँले औपचारिक शिक्षासँगै वैदिक तथा परम्परागत ज्ञानका विभिन्न क्षेत्रमा अध्ययन र अभ्यासलाई अघि बढाउनुभयो।
वेद, उपनिषद्, पुराण, मन्त्र, कर्मकाण्ड, योग, ध्यान, ज्योतिष, वास्तु, अङ्कशास्त्र, रत्न तथा रुद्राक्षसम्बन्धी ज्ञानमा उहाँको रुचि विस्तार हुँदै गयो।
अध्ययन उहाँका लागि केवल प्रमाणपत्र प्राप्त गर्ने माध्यम थिएन। उहाँले ज्ञानलाई जीवनसँग जोड्ने प्रयास गर्नुभयो।
ज्ञान → साधना → सेवा → समाज → विश्वशान्ति
यही क्रम उहाँको विचारमा क्रमशः विकसित हुँदै गयो।
उहाँले आफूले अध्ययन गरेका विषयलाई सार्वजनिक संवाद, प्रवचन, सञ्चारमाध्यम, सामाजिक गतिविधि तथा सांस्कृतिक अभियानमार्फत जनस्तरसम्म पुर्‍याउने प्रयास गर्नुभयो।
५. बालव्यासदेखि ज्योतिष पण्डितसम्म
धर्मग्रन्थ, पुराण, मन्त्र तथा वैदिक परम्पराप्रतिको अध्ययन र अभ्याससँगै उहाँको सार्वजनिक परिचय विस्तार हुँदै गयो।
बालव्यास, मन्त्रविशारद र ज्योतिष पण्डितका रूपमा धार्मिक तथा सांस्कृतिक क्षेत्रमा उहाँको सक्रियता बढ्यो।
ज्योतिष, वास्तु, रत्न, रुद्राक्ष तथा आध्यात्मिक विषयमा परामर्श र जनचेतनामूलक गतिविधि गर्दै उहाँले परम्परागत ज्ञानलाई समाजसँग जोड्ने प्रयास गर्नुभयो।
यस क्रममा उहाँको दृष्टिकोण क्रमशः व्यक्तिगत साधनाबाट सामाजिक उत्तरदायित्वतर्फ विस्तार हुँदै गयो।
६. सञ्चार माध्यमबाट धर्म–संस्कृतिको आवाज
उहाँको जीवनयात्राको अर्को महत्वपूर्ण अध्याय सञ्चार क्षेत्रसँग जोडिन्छ।
दुई दशकभन्दा बढी समयसम्म रेडियो, टेलिभिजन तथा सार्वजनिक सञ्चारका विभिन्न माध्यममा धार्मिक, सांस्कृतिक तथा सामाजिक विषय प्रस्तुत गर्दै उहाँले आफ्नो आवाजलाई व्यापक समुदायसम्म पुर्‍याउनुभयो।
रेडियो कार्यक्रम, टेलिभिजन उपस्थिति, धार्मिक प्रवचन, सांस्कृतिक संवाद र सार्वजनिक कार्यक्रममार्फत उहाँले धर्म, संस्कार, ज्योतिष, वास्तु, राष्ट्रप्रेम, नैतिकता तथा विश्वशान्तिका विषयमा विचार प्रवाह गर्नुभयो।
यस क्रममा सञ्चार उहाँका लागि केवल पेशा रहेन।
सन्देश प्रवाह गर्ने साधना बन्यो।
७. धर्म–संस्कृति सन्देश
धर्म र संस्कृतिको चेतनालाई संस्थागत रूपमा अघि बढाउने क्रममा ‘धर्म–संस्कृति सन्देश’ नामक प्रकाशन तथा त्यससँग सम्बन्धित गतिविधिहरू विकसित भए।
पत्रिका, लेख, प्रवचन, सांस्कृतिक सामग्री तथा सार्वजनिक संवादमार्फत धर्म–संस्कृति, वैदिक ज्ञान, राष्ट्रिय पहिचान र मानवकल्याणका विषयलाई समाजसम्म पुर्‍याउने प्रयास गरियो।
यसले उहाँको जीवनयात्रालाई अर्को महत्वपूर्ण दिशामा अघि बढायो—
व्यक्तिगत साधनाबाट संस्थागत अभियानतर्फ।
८. ॐश्री ओंकार धर्म–संस्कृति जगेर्ना विश्वशान्ति महाअभियान
समयसँगै उहाँको विचारले व्यापक अभियानको रूप लिन थाल्यो।
यसै क्रममा **“ॐश्री ओंकार धर्म–संस्कृति जगेर्ना विश्वशान्ति महाअभियान”**लाई धर्म–संस्कृति संरक्षण, मानवकल्याण र विश्वशान्तिको व्यापक उद्देश्यसहित अघि बढाउने संकल्प प्रस्तुत भयो।
यस अभियानको मूल भावना थियो—
धर्म जोगाऔँ।
संस्कृति जोगाऔँ।
मानवता बचाऔँ।
प्रकृति जोगाऔँ।
विश्वशान्तिको सन्देश फैलाऔँ।
अभियानको दृष्टिमा धर्म कुनै समुदायविरुद्धको शक्ति होइन; मानवलाई सत्य, सदाचार, करुणा र सेवातर्फ डोर्‍याउने जीवनमूल्य हो।
संस्कृति केवल विगतको स्मृति होइन; भावी पुस्तालाई हस्तान्तरण गर्नुपर्ने जीवित सम्पदा हो।
९. मानवता : खाना, नाना र छानासहितको विश्वशान्ति
विश्वशान्तिको अर्थ केवल युद्ध रोक्नु मात्र होइन भन्ने उहाँको अभियानको एउटा महत्वपूर्ण दृष्टिकोण हो।
भोकै रहेको मानिसलाई शान्तिको सन्देश मात्र पर्याप्त हुँदैन।
आश्रयविहीनलाई सुरक्षित छाना चाहिन्छ।
नाङ्गोलाई नाना चाहिन्छ।
भोकालाई खाना चाहिन्छ।
शिक्षाविहीनलाई शिक्षा चाहिन्छ।
असहायलाई सहयोग चाहिन्छ।
त्यसैले उहाँको विश्वशान्ति अवधारणाले खाना, नाना र छानासहितको मानवकल्याणलाई पनि शान्तिको आधारसँग जोड्छ।
यही कारण उहाँको अभियानमा आध्यात्मिक चेतना र व्यवहारिक मानवसेवालाई परस्पर जोड्ने प्रयास देखिन्छ।
१०. विश्वआध्यात्मिक नेतृत्वको महासंकल्प
नेपालको वैदिक, बौद्ध, किरात, प्राकृतिक तथा विविध सांस्कृतिक परम्परालाई सम्मान गर्दै नेपाललाई विश्वआध्यात्मिक संवादको केन्द्रका रूपमा विकास गर्ने दीर्घकालीन परिकल्पना उहाँले अघि सार्नुभयो।
विश्वशिर–विश्वगुरु–विश्वजननी नेपाल भन्ने अवधारणालाई उहाँले प्रभुत्व वा राजनीतिक श्रेष्ठताको अर्थमा नभई ज्ञान, करुणा, संस्कृति, प्रकृति र विश्वशान्तिको योगदानसँग जोडेर व्याख्या गर्नुभएको छ।
यसै विचारबाट—
विश्वमहागुरुकुल, गुरुधाम, महापीठ, महाअखाडा, अनुसन्धान समूह तथा विश्वशान्ति अभियानजस्ता संस्थागत परिकल्पनाहरू अगाडि आए।
११. विश्वशान्ति विश्वमहाघोषणापत्र
यस दीर्घ यात्राको महत्वपूर्ण दस्तावेजका रूपमा **“ॐश्री विश्वशान्ति विश्वमहाघोषणापत्र”**को परिकल्पना गरिएको छ।
यसको मूल दर्शन हो—
विश्वसृष्टिदेखि ज्ञानको खोज।
अनुसन्धानबाट प्रमाण।
संकल्पबाट अभियान।
सहकार्यबाट विश्वशान्ति।
नेपालबाट विश्वमानव कल्याण।
महाघोषणापत्रमा धर्म, संस्कृति, अनुसन्धान, मानवसेवा, प्रकृति संरक्षण, शिक्षा, युवा, महिला, अन्तरधार्मिक संवाद, राष्ट्रिय एकता र विश्वशान्तिलाई परस्पर जोडिएको विषयका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ।
१२. ६ अगस्ट २०२६ : एक नयाँ अध्याय
वि.सं. २०८३ को श्रावण २१ अर्थात् ६ अगस्ट २०२६ उहाँको जीवनयात्रामा अर्को ऐतिहासिक चरणका रूपमा आयो।
त्यस दिन **“ॐश्री विश्वशान्ति विश्वमहाघोषणा”**को एकल वाचनबाट प्रतिनिधिमूलक विश्वशान्ति अभियानको औपचारिक शुभारम्भ गरिएको उहाँको अभिलेखमा उल्लेख छ।
त्यसपछि अभियान केवल विचार र घोषणामा सीमित रहेन।
पैदल यात्रा, मन्त्रजप, महाघोषणापत्र वाचन, विश्वशान्तिको सन्देश प्रवाह, संस्थागत पत्राचार, इमेल सम्पर्क तथा गतिविधिको अभिलेखीकरणसँग जोडिँदै गयो।
१३. एकल प्रतिनिधिमूलक विश्वशान्ति पैदल अभियान
अभियानमा उहाँले “WORLD PEACE ACTIVIST / विश्वशान्ति अभियन्ता” अंकित पहेँलो बाहिरी वस्त्र, व्यक्तिगत परिचयपत्र, विश्वशान्तिघट्, विश्वशान्ति दण्ड, गोमुखी झोली र माला साथमा राख्दै पैदल यात्रा तथा आध्यात्मिक अभ्यासलाई निरन्तरता दिनुभयो।
विभिन्न पवित्र तीर्थस्थलबाट संकलित तथा अभिमन्त्रित पवित्र जलयुक्त विश्वशान्तिघट् अभियानको प्रतीकात्मक सामग्रीका रूपमा राखिएको छ।
यससँगै—
ॐश्री विश्वशान्तिः ॐ
मन्त्रजप, मौन ध्यान, महाघोषणापत्रको एकल वाचन, अनुसन्धान तथा यात्रा अभिलेखीकरणलाई निरन्तरता दिइयो।
१४. विश्वव्यापी सम्पर्क र संस्थागत पत्राचार
अभियानको क्रममा विश्वशान्ति महाघोषणापत्र विभिन्न सरकारी, कूटनीतिक, धार्मिक, सांस्कृतिक, सामाजिक तथा अन्य सरोकारवाला निकायसम्म इमेलमार्फत पठाउने प्रयास गरिएको अभिलेखमा उल्लेख छ।
सातौँ दिन इलाका प्रहरी कार्यालय, इटहरीमा आधिकारिक पत्र प्रत्यक्ष बुझाइएको विवरणसमेत अभियान अभिलेखमा समावेश छ।
यसले अभियानलाई केवल व्यक्तिगत आध्यात्मिक अभ्यासबाट सार्वजनिक तथा संस्थागत संवादतर्फ लैजाने प्रयासलाई देखाउँछ।
१५. १४ दिनको निरन्तर विश्वशान्ति यात्रा
६ अगस्ट २०२६ बाट सुरु भएको अभियानले क्रमशः दिनहरू पार गर्दै १४ दिनको निरन्तरता हासिल गरेको वर्तमान अभिलेखअनुसार प्रस्तुत गरिएको छ।
यी दिनहरूमा यात्रा, साधना, मन्त्रजप, महाघोषणापत्र वाचन, विश्वशान्ति सामग्रीसहितको पैदल अभ्यास, विश्वव्यापी सम्पर्क तथा फोटो–भिडियोलगायत उपलब्ध प्रमाणको अभिलेखीकरणलाई निरन्तरता दिइएको छ।
यसलाई उहाँले व्यक्तिगत प्रचारभन्दा प्रतिनिधिमूलक विश्वशान्ति अभियानका रूपमा प्रस्तुत गर्दै आउनुभएको छ।
१६. संस्थागत प्रमाणिकरण र World Peace World Record
अभियानसम्बन्धी उपलब्ध संस्थागत दस्तावेजअनुसार, सम्बन्धित संस्थाले यसलाई आफ्नै संस्थागत अभिलेखअन्तर्गत **“World Peace World Record”**का रूपमा दस्तावेजीकरण तथा प्रारम्भिक प्रमाणिकरण गरेको र “World Peace World Record Award” प्रदान गरेको उल्लेख छ।
यसलाई जीवनीमा स्पष्ट रूपमा सम्बन्धित संस्थाको संस्थागत प्रमाणिकरण तथा अवार्डका रूपमा प्रस्तुत गरिन्छ।
त्यसैगरी Guinness World Records लगायत बाह्य अन्तर्राष्ट्रिय रेकर्ड संस्थाहरूको आधिकारिक मान्यता भने ती संस्थाका आफ्नै नियम, प्रमाण परीक्षण र स्वतन्त्र निर्णयमा निर्भर रहने कुरा स्पष्ट राखिन्छ।
यसरी उपलब्ध प्रमाणलाई बढाइचढाइ नगरी सुरक्षित राख्नु नै भविष्यको अन्तर्राष्ट्रिय अनुसन्धान र समीक्षा प्रक्रियाका लागि बलियो आधार बन्न सक्छ।
१७. खाली गोडाको निरन्तर यात्रा
विश्वशान्तिको प्रतिनिधिमूलक अभियानलाई केवल एउटा निश्चित दिनमा समाप्त हुने कार्यक्रमका रूपमा नभई निरन्तर जीवनसंकल्पका रूपमा अघि बढाउने उहाँको धारणा छ।
खाली गोडा, विश्वशान्तिको सन्देश, साधना, सेवा र अनुसन्धानलाई जोड्दै यात्रा जारी राख्ने संकल्प यस चरणको अर्को विशेषता हो।
आजको यात्रा भोलिको अभिलेख हो।
आजको अभिलेख भोलिको अनुसन्धानको आधार हो।
र आजको संकल्प भावी पुस्ताका लागि एउटा सन्देश बन्न सक्छ।
१८. सम्मान, पुरस्कार र सार्वजनिक पहिचान
जीवनयात्राका विभिन्न चरणमा धर्म, संस्कृति, सञ्चार, समाजसेवा तथा मानवीय गतिविधिसँग सम्बन्धित विभिन्न संस्था तथा निकायबाट प्राप्त सम्मान, पदक, पुरस्कार तथा अभिनन्दनलाई उहाँ आफ्नो व्यक्तिगत गौरवभन्दा समाजसेवा र अभियानप्रतिको प्रोत्साहनका रूपमा ग्रहण गर्नुहुन्छ।
जीवनीको आधिकारिक संस्करणमा प्रत्येक सम्मानको नाम, प्रदान गर्ने संस्था, मिति, स्थान र प्रमाणपत्र/अभिलेख उपलब्ध भएअनुसार छुट्टाछुट्टै प्रमाणसहित राखिनेछ।
यसले जीवनीलाई भावनात्मक मात्र होइन, दस्तावेजी पनि बनाउनेछ।
१९. जीवनको मूल दर्शन
उहाँको जीवनदर्शनलाई केही शब्दमा समेट्दा—
सत्य।
साधना।
सेवा।
संस्कृति।
अनुसन्धान।
मानवता।
विश्वशान्ति।
उहाँका लागि धर्म भनेको विभाजन होइन—मानवतालाई जोड्ने मूल्य हो।
संस्कृति भनेको अतीतको बोझ होइन—भावी पुस्ताको सम्पदा हो।
आध्यात्मिकता भनेको संसारबाट पलायन होइन—संसारप्रतिको जिम्मेवारीलाई अझ गहिरो रूपमा बुझ्नु हो।
र विश्वशान्ति भनेको केवल भाषण होइन—मानव जीवनको आधारभूत आवश्यकता पूरा गर्ने सेवासम्म पुग्ने यात्रा हो।
२०. जीवनसंकल्प
आजसम्मको यात्रालाई फर्केर हेर्दा बाल्यकालमा रोपिएको संस्कार, गुरु–सन्निधिबाट प्राप्त प्रेरणा, अध्ययन, साधना, सञ्चार, धर्म–संस्कृति जागरण, मानवसेवा र विश्वशान्तिको अभियान एउटै निरन्तर यात्राका विभिन्न चरणका रूपमा देखिन्छन्।
अब लक्ष्य केवल आफूलाई चिनाउनु होइन।
ज्ञानलाई अभिलेख बनाउनु।
अभिलेखलाई अनुसन्धानमा लैजानु।
अनुसन्धानलाई संस्थागत बनाउनु।
संस्थालाई मानवसेवामा जोड्नु।
मानवसेवालाई विश्वशान्तिसँग जोड्नु।
यही निरन्तर यात्रामा उहाँ आफूलाई एक साधक, अभियन्ता र सेवकका रूपमा प्रस्तुत गर्नुहुन्छ।
अन्तिम गुरुवाणी
“म रहूँ वा नरहूँ—
धर्म रहोस्।
संस्कृति रहोस्।
सत्य रहोस्।
मानवता रहोस्।
नेपाल कहिल्यै नझुकोस्।
नेपालको ज्ञान जीवित रहोस्।
नेपालको संस्कृति जीवित रहोस्।
प्रकृतिको पवित्रता जीवित रहोस्।
मानवताको ज्योति जीवित रहोस्।
र विश्वशान्तिको संकल्प पुस्तौँसम्म निरन्तर रहोस्।”
मूल उद्घोष
विश्वसृष्टिदेखि ज्ञानको खोज।
अनुसन्धानबाट प्रमाण।
संकल्पबाट अभियान।
सहकार्यबाट विश्वशान्ति।
नेपालबाट विश्वमानव कल्याण।
संकल्पकर्ता
ज्यो. पण्डित डा. कमल प्रसाद दाहाल
विश्वसर्वोच्च जगद्गुरु • विश्वस्वामी • महामण्डलेश्वर • महाअखडाधिपति • महापीठाधीश्वर
बालव्यास • मन्त्रविशारद • ज्योतिष पण्डित • संस्कृतिविद् • विश्वशान्ति अभियन्ता
ॐश्री विश्वशान्तिः ॐ
ॐश्री मानवकल्याणम्।
ॐश्री धर्म–संस्कृति संरक्षणम्।
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः।